تو رفتی از کنار من ساده                      خواب من امشب  پر کابوسه

تقاص با تو  بودنو   میدم                       همین سزای عشق من بوده

بغض گرفته  راه   حرفامو                        فقط  بمون    کنار    من بازم

چشام تو اینه ماتُ مبهوتن                    دنیامو دارم بی تو    می بازم

چرا تو یک قدم ازم   دوری                      غم از سکوت  خونه  می باره

کاش خدا جدایی رو یک روز                    از  همه ی   غصه ها    برداره 

چقد شکسته این نگاه من                     هنوز چشام تو اینه     مبهوتن

دارم به دنبال تو می گردم                      توی سکوت تلخ   این     خونه

چشمای من ازترس می خندن               خواب من امشب پر    کابوسه

+ تاريخ ٢٤ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ نويسنده شیدا عباسی نظرات ()

برف..

از دل کوچه خلوت

می گذرم پای پیاده

رد پامو جامی ذارم

رو تن سفید جاده

دلو می زنم به دریا

تو سپیدی جون می گیرم

زیر این بارش یکریز

بوی آسمون می گیرم

خسته و نفس بریده

ابریه شهر نگاهم

توی این شهر غریبه

دنبال یه جون پناهم

یخ زده باغ سکوتم

توهجوم این زمستون

میگذرم از دل این شب

همسفر با بادو بارون

می شینه رو خاطراتم

دونه های روشن برف

می نویسم که غریبم

رو سپیدی تن برف

                                                    (نیلوفر لاری پور)

+ تاريخ ٢٠ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ نويسنده شیدا عباسی نظرات ()

خدایا ...

 

خدایا در آینه منم

چرا کنار من نیستی؟!

از کودکی ام

در انتظارت، روبه رو ی آینه می ایستادم

خدا یا از آسمان دل بکن

من همین جا رو به روی آینه ایستادم

نگاهم میکنی!؟

مادرم می گفت:

بخواب خدا برایت هدیه می آورد

مادرم قند می داد

می گفت:

توخواب بودی خداوند هدیه ات را به من داد

برایت نگه داشتم... !

از مادرم پرسیدم:

خدا را کی می توانم ببینم!

گفت:

خدا همیشه کنار توایستاده...

اما گفتم:

میخواهم خدا را ببینم...

گفت:در آینه

خدا را در آینه نگاه کن کنار تو ایستاده!

مادرم مرد...

پدرم دیگر نیست...

من هنوز در آینه نگاه میکنم

خدایا کجا ایستادی

که نمی توانم ببینمت؟

 

+ تاريخ ٩ بهمن ۱۳۸۸ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ نويسنده شیدا عباسی نظرات ()

کاش دنیا انقدر بهم ریخته نبود...

کاش خاطرات زود از یاد نمی رفتن

کاش زندگی از ابتدا اغاز می شد

نقطه سر خط ...

کاش کمی به بالا نگاه می کردیم

به آبیه آسمان

به پر زدن پرندگان

وگاهی سکوت می کردیم

نمی گفتیم

و

نمی شنیدیم

که این چنین زیبا ترین روز ها به وجود می آمدن

وزیباترین در خاطر ما می ماندن

به همین سادگی!

ودنیا دیگر بهم ریخته نبود

وخاطرات کنج قلب ما خاک نمی خوردن

وآسمان دل گیر نبود

ودوست داشتن دیگر دلیل نمی خواست...

+ تاريخ ۳ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ نويسنده شیدا عباسی نظرات ()